De klassiekers

Gin-tonic: waarom die thuis vaak tegenvalt

Glas gin-tonic met citroenschijfje en ijsblokjes, met een Tanqueray ginfles op de achtergrond
Foto: Achim Schleuning (E-Mail: comander02_de@yahoo.de) — CC BY-SA 3.0 de · Wikimedia Commons

De tonic doet het meeste werk

In een gin-tonic zit ongeveer een kwart gin en driekwart tonic. Reken maar na wat dat betekent voor de smaak: u proeft vooral tonic, en pas daarna gin.

Daarom is het zonde om een dure gin met een goedkope tonic te mengen. Goedkope tonic is vaak zoeter en bevat minder kinine, waardoor de bittere tegenhanger wegvalt die de gin juist tot zijn recht laat komen.

Andersom werkt het wel: een gewone gin met een goede tonic levert een prima drankje op. Wie thuis wil verbeteren, begint dus bij de tonic — niet bij de fles die het meeste kost.

Verhouding en temperatuur

Een deel gin op twee tot drie delen tonic is de gangbare verhouding. Meer tonic maakt hem niet slap zolang er genoeg ijs in zit; minder tonic maakt hem scherp.

Wat de meeste mensen fout doen is de tonic op temperatuur. Tonic uit een kastje bruist heftig en verliest daardoor binnen een minuut zijn koolzuur. Koude tonic houdt de bubbels vast.

Schenk de tonic bovendien langs de wand van het glas of over de bolle kant van een lepel. Recht op het ijs gooien slaat het koolzuur eruit, en een gin-tonic zonder prik is een bittere limonade.

IJs: veel, en niet later bijvullen

Vul het glas volledig met blokjes voordat er iets in gaat. Een glas met drie blokjes wordt lauw en waterig; een vol glas blijft koud en verdunt nauwelijks.

Doe de gin eerst, dan de tonic. Zo mengt het vanzelf en hoeft u niet te roeren — en roeren is precies wat het koolzuur eruit haalt.

Bijvullen met ijs halverwege is geen goed idee: nieuw ijs op een half opgedronken glas smelt snel en verdunt de rest alsnog. Maak liever een nieuwe.

Garnering: functie boven decoratie

Een schijf citroen of limoen voegt zuur toe en verandert daarmee de balans. Dat kan prettig zijn, maar het is een ingreep en geen versiering.

Een schil zonder het wit werkt anders: die geeft alleen de olie af, dus de geur, zonder het zuur. Knijp hem boven het glas uit met de schil naar beneden en wrijf daarna langs de rand.

Kruiden en peperkorrels zijn een kwestie van smaak. Ze doen weinig als u ze er alleen in gooit; wilt u effect, kneus ze dan licht. En houd het bij één ding tegelijk — een glas vol botanicals maakt de drank troebel en de smaak diffuus.

Een laatste punt dat vaak wordt vergeten: proef uw tonic een keer puur. De verschillen tussen merken zijn groter dan tussen de meeste gins, en zodra u weet welke tonic u zelf lekker vindt, wordt de keuze voor een gin een stuk eenvoudiger.

Veelgestelde vragen

Welke tonic bij welke gin?
Een droge, kruidige gin vraagt om een neutrale tonic. Bij een gin met veel citrus of bloemen past een mediterrane tonic beter. Zoete tonic werkt zelden goed.
Waarom wordt mijn gin-tonic troebel?
Meestal door de olie uit een schil of door kalkrijk ijs. Onschuldig, maar wilt u hem helder houden, gebruik dan gefilterd water voor uw ijs.
Hoeveel tonic gaat er in een glas?
Ruwweg een halve kleine fles per glas, zo'n 150 tot 200 ml. Een hele fles voor vier glazen is dus krap.
Lees ook
IJs maakt het verschil
Basis en techniek

IJs maakt het verschil

Lees verder
De sour-familie
De klassiekers

De sour-familie

Lees verder